Codzień ta sama zabawa się zaczyna
i przypomina dziecinne twoje sny:
Chcesz rozbić taflę szkła, a ona się ugina
i tam są wszyscy, a naprzeciw ty…

Wracam nad brzeg morza. Do miejsc, do ludzi, do wspomnień. Do teatru, który rodzi się na moich oczach. Do zadziwień i wzruszeń. Wracam do Was, kochani, jakbym wracała do siebie…

Chciałabym Was chronić… Przed zwątpieniem i rozczarowaniem, przed gwiazdorstwem i egoizmem. Przed agresją tłumu i zawiścią. Ale nie mam przecież prawa odgradzać Was od marzeń. Rachunek za marzenia każdy płaci sam…

Jest taki rodzaj tremy, kiedy siedzisz na widowni i wiesz, że nie od Ciebie zależy sukces tego, co na scenie, a tak bardzo, tak bardzo na ten sukces liczysz… Brawa przynoszą spokój…

Jestem z Was dumna!

Tych, którzy wątpili, muszę rozczarować. „MAYDAY” to dobry spektakl. Od scenariusza Martyny, przez piosenki w wykonaniu Piny i Adiego, po role Zefira i reszty zespołu. Dobry i już.

Sześćdziesiąta premiera teatru Parabuch. Moja chyba ósma.

Gdy opadną emocje, przyjdzie czas na wrażenia. 90 minut naszej zabawy z hrabią Aleksandrem pozostawiam ocenie widzów.

To zaszczyt prawdziwy móc gościć u Pana. W cieniu starych drzew, na schodach domu, w którym przedmioty i słowa łączą się w wiersze. Wiem, wiem, nie wolno przywiązywać się do miejsc. Tylko ta pieśń, co zawsze ujdzie cało, jakoś piękniej tu brzmi…

A Pan łaskawym okiem patrzy na nas z góry. Zasłużyć na jeszcze jedną sztukę na progu Pana domu – to byłaby radość.

Zostań w spokoju i do zobaczenia.

Czasami trzeba na poważnie… Służbowo i z klasą.

W PKSie wypełnionym po brzegi emerytami zmierzającymi do inowrocławskich sanatoriów, wyraźnie zaniżam średnią wieku pasażerów. Nie chcąc brać udziału w awanturze o z numery miejsc (zaznaczonych na biletach, ale na oparciach foteli już nie), siadam cichutko w kąciku i z ulgą zasypiam na kilka godzin.

Komendant powołał sztab powitalny (całe szczęście, że nie kryzysowy). Zostaję odebrana z dworca i zawieziona do miejsca zakwaterowania (apartament dowódcy pułku). Kierownik kasyna ma wątpliwości, czy nie będę bała sama się spać. Proponuje mi towarzystwo żołnierza (żeby bronił mojej niepodległości?).

W ramach programu k-o jestem doprowadzona do tężni, pod pomnik Sikorskiego i na rynek. To zwykle czas kurtuazyjnych rozmów, tym razem miłych, bo moi przewodnicy okazują się bardzo sympatyczni. Wieczór mija niespodziewanie szybko.

Śniadanie o 7:45. O 8.00 kawa u komendanta, zwiedzanie jednostki, sprawy mniej lub bardziej służbowe. Gdzieś między spotkaniami – samotny spacer po mieście. Teraz wiem, dlaczego na wycieczkach szkolnych najbardziej interesujący jest tzw. „czas wolny”.

Wreszcie Teatr. Młody, prawdziwy, mądry w intencjach i słowach…

Bankiet z władzami miasta, obiad służbowy, souveniry. Pakuję do walizki pół tony albumów z panoramą Kujaw, niespodziewanie zrobione zakupy i notatki ze spotkań. Jadę na dworzec w dwuosobowej asyście. Panowie niechętnie godzą się na moje samodzielne wsiadanie do pociągu, dyskretnie obserwując zajęty przeze mnie peron (tak dyskretnie, że budzi to zainteresowanie większości podróżnych). Wreszcie macham moim aniołom stróżom przez okno przedziału i odjeżdżam w kierunku Warszawy z godzinnym postojem w Toruniu.

Czasami miło poczuć się VIPem. Zwłaszcza przez 2 dni.

Do Inowrocławia śmiało możecie jechać. Ładne miasto, można podreperować zdrowie i ludzie w porządku. Naprawdę w porządku!

To był dobry spektakl. Tak myślę. Tak mówili ludzie, którzy nie mieli powodu, żeby kłamać…

Teatr Lalka to teatr dobrych ludzi. Takich, którzy przed wyjściem na scenę uśmiechają się do ciebie, na chwilę przed katastrofą przynoszą ci znaleziony w pośpiechu kostium, a po zejściu w kulisy przytulają cię i mówią magiczne słowo “dziękuję”.

To ja dziękuję, Krzysiu, Olu, Grzesiu, Pawle. I tym, co byli na widowni. I tym, od których usłyszałam, że jestem dobrą aktorką. Nie wiem czy dobrą. Nie wiem nawet czy aktorką. Wiem, że jestem…

Tym razem ortograficznie. Urocze, czyż nie?

foto: Elżbieta Golińska

Obsypałam go wierszami.
Dziś, kiedy je czytam, boli mnie papier…
Agnieszka Osiecka

Cóż możemy sobie powiedzieć?

- Myślałam, że mnie nie poznasz…
- Musiałbym zwariować…
- Śpiewasz?…
- Grasz?…
- Jak syn?…
- 7 lat…
- Jest dobrze…
- Tak, jest dobrze…

Przyjaciele, znajomi, moje, Twoje światy. Słowa, których dziś nam brakuje, a kiedyś brakowało czasu na słowa. Uśmiechamy się spokojni. do siebie. Do siebie samych…

Wiele dni, wiele lat, czas nas uczy pogody…

W służbowej toalecie:

Po dłuższych przemyśleniach zgłaszam wniosek do elit rządzących: może zamiast drugiej Irlandii, prowadźmy Polskę w stronę drugich Czech. Jak mawiał Pietrzak: Lepiej pewnie nie będzie, ale weselej na pewno.

Poszłam na premierę. Bo to przecież „Pornografia” Gombrowicza. Bo to Teatr Powszechny. Bo dobra obsada i w ogóle, biorąc pod uwagę całokształt powinno zachwycać.
Cóż… Nie zasnęłam, nie wyszłam, jest nieźle.
Spektakl ujmuje precyzją poprowadzenia słowa, gestu i światła. Dalsze refleksje w późniejszym czasie.

Na bankiecie chwila rozmowy z Tomaszem Saprykiem. „Wróciłem na etat, bo nie umiem żyć bez teatru”. Jak to dobrze, że ktoś tak jeszcze myśli…